کودک و نوجوان
1398/11/12 16:32

چقدر به کودکمان بابت عواطفش حق می‌دهیم؟

کودکان هم مانند همه آدم‌ها برای عواطفشان دلایلی دارند؛ چه بتوانند آن دلایل را به کلام بیاورند، چه نتوانند.
اگر در دنیای خودمان بمانیم و از دیدگاه بزرگسالانه خود به عواطف فرزندمان نگاه کنیم اغلب از درک عواطف او ناکام خواهیم شد.
گاهی صرفاً چون احساس فرزندمان را درک نکرده‌ایم آن را بی‌دلیل قلمداد می‌کنیم و شاید در کلام نیز بگوییم که «تو نباید فلان احساس را داشته باشی» یا جملاتی از این دست:
«مرد که گریه نمی‌کنه»؛ «تو دیگه بزرگ شدی، نباید از تاریکی بترسی»؛ «نگاهش کن! عین نی‌نی کوچولوها داره گریه می‌کنه».
اگر ما برای کودکمان این حق را قائل نشویم که احساساتی مانند خشم، غم، ترس و... را داشته باشد در اغلب موارد او نیز در بزرگسالی برای خود این حق را قائل نخواهد شد و به خاطر داشتن چنین احساساتی خود را سرزنش خواهد کرد؛ چراکه از ما اینگونه آموخته است.
احساسات دریچه‌هایی برای شناخت هستند. فرزند ما باید یاد بگیرد احساسات و عواطف خود را تجربه کند، نه آنکه آنها را سرکوب کند. شاید اگر کمی دیدمان را وسیع‌تر کنیم و با فرزندمان در مورد دنیایش صحبت کنیم، بتوانیم همسفر خوبی برای طی کردن مسیر اکتشاف جهان خودش باشیم...

منبع: نیکزی، خانواده بالنده

نظرات

نظر شما
نام :
پست الکترونیکی :
وب سایت :
متن :

تصویر :

برچسب ها :