کودک و نوجوان
1398/07/20 11:03

اختلال وسواس کندن مو(trichotillomania)

 اختلال وسواس کندن مو(trichotillomania) که در آخرین نسخهٔ راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانپزشکی، به عنوان زیرمجموعه ای از اختلالات طیف وسواسی-جبری طبقه بندی شده است، با کشیدن و کندن تکرارشوندهٔ موها از هر قسمتی از بدن، و بدون دلیل زیبایی شناختی، احساس تنش پیش از کندن موها یا در هنگام تلاش برای مقاومت در برابر تکانه ها، احساس لذت یا تسکین در هنگام خارج کردن موها، و ایجاد اختلال قابل توجه در عملکردهای اجتماعی، بین فردی و سایر حوزه های زندگی فرد در اثر این رفتار، مشخص میشود. 

ابتلا به تریکوتیلومانیا در هر سنی ممکن است اتفاق بیفتد، اما میزان شیوع آن در میان کودکان و نوجوانان بیشتر از بزرگسالان است. در کودکان کمتر از ۵ سال، رفتار موکنی مانند سایر عادتهای عصبی شامل مکیدن شست یا ناخن جویدن، اغلب به صورت کاملاً ناآگاهانه و حتی در حین خواب اتفاق می افتد و در اغلب کودکان به طور خود به خود برطرف می‌شود. در سنین بالاتر، و بویژه در بازهٔ ۹ تا ۱۳ سالگی، که شایع ترین سن شروع وسواس موکنی است، احتمال پیشرفت بیماری به سمت وضعیت مزمن و پایدار افزایش پیدا می‌کند. شروع رفتار موکنی در سنین بزرگسالی، می‌تواند ثانوی به یک اختلال روانشناختی دیگر باشد که درمان آن می‌تواند باعث بهبود تریکوتیلومانیای ثانویه نیز بشود.

✳️ مداخلهٔ درمانی برای اختلال موکنی، در کودکان سنین بسیار پایین، با توجه به سیر غالبا بهبودیابندهٔ آن در این سنین، از فوریت بالایی برخوردار نیست؛ اما در سنین نوجوانی، بویژه در مواردی که فرد عادت به جویدن یا خوردن موهای کنده شده دارد، با توجه به خطر‌ عوارض گوارشی مانند انسداد، مداخلهٔ زودهنگام در قالب درمان دارویی یا رواندرمانی ضرورت پیدا می‌کند.

بسیاری از بیماران مبتلا به وسواس موکنی، این مشکل خود را سالها در سکوت، بدون درخواست کمک، و با احساس گناه و شرم از ناتوانی در کنترل آن، حمل می‌کنند. این در حالیست که امروزه شناخت نسبی موردنیاز برای مدیریت رفتارهایی مانند موکنی، خراشیدن یا کندن اجبارگونهٔ پوست و ناخن جویدن، به دست آمده است. تا پیش از این، بسیاری از افراد از این موضوع آگاهی نداشتند که مشکل آنها یک وضعیت بالینی شناخته شده است و گزارش بسیاری از آنها این است که صرف آگاهی از وجود افرادی با مشکل مشابه، و به رسمیت شمرده شدن مشکل آنها به عنوان موضوعی قابل حل، منجر به تقویت قابل توجه انگیزهٔ آنها برای تغییر می‌شود.

✳️ یکی از جنبه های اساسی مدیریت اختلال موکنی و مقابله با تکانه های آن، دسترسی به یک منبع حمایت روانی در مواقع تشدید وسوسه و همچنین در دوره های کنترل علائم است. این منبع حمایتی میتواند عضوی از خانواده، یک دوست نزدیک، درمانگر، یا گروهی حقیقی یا مجازی متشکل از افرادی با مشکل مشابه باشد که فضای امن و کافی برای گفتگو پیرامون ترسها، تکانه ها، موفقیتها و لغزشها، ناامیدی و امیدهای پیش رو را برای فرد فراهم می‌کند.

مجهز شدن به 'آگاهی' هر چه بیشتر، در ارتباط با هر مشکلی از جمله یک اختلال روانشناختی مانند وسواس موکنی، احتمال انتخاب سنجیده تر از میان گزینه های درمانی، و بهبودی را افزایش می‌دهد. کنجکاوی و علاقه مندی به کشف جنبه های مختلف موضوعی مانند یک بیماری، منجر به احساس اراده مندی و تسلط بیشتر بر آن می‌شود.

به موازات درمانهای روانشناختی شامل استفاده از دارو و رواندرمانی برای کنترل تکانه های وسواسی، فعالیت هایی مانند یوگا، اصلاح رژیم غذایی، ورزش و تغییر در سبک زندگی، با کاهش سطح اضطراب و استرس کلی فرد، منجر به کاهش اوج گیری میل به کندن موها و افزایش توانایی فرد برای مدیریت آنها میشود.

نظرات

نظر شما
نام :
پست الکترونیکی :
وب سایت :
متن :

تصویر :

برچسب ها :